Fiction

Kiss Of Love [Chapter I]

posted on 08 Dec 2008 22:57 by capricorn-shouya in Fiction

สวัสดีครับ

 

คอมเม้นมันน้อยจนหน้าอึ้ง

 

แต่ช่างเธอ

 

ใครจะแคร์

 

วันนี้ก็เดาว่า

 

คอมเม้นคงน้อยเหมือนเดิม

 

ตอนนี้ชอบพูดคำว่า

yaranaika

เป็นพิเศษด้วยฮะ

เป็นคนที่หยาบคายจริงๆเลยเนอะ

แต่ยิ่งไม่ชอบใจผมเท่าไหร่ผมก็จะยิ่งชอบทำ

ก็ผมมันพวกชอบเรียกร้องความสนใจนินา

 

[Intro]

Fiction – Kiss Of Love จูบนี้ชั่วนิรันดร์Actor - Reita X KaiBy – shoUya Dayna LiLiTh 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

         ในครั้งอดีตนั้น เราได้ไปนำดอกไม้ต้องสาปมาเพื่อจะช่วยเพื่อนรัก เรารักเขาข้างเดียวมาตลอด และนั้นก็ทำให้เราต้องโดนสาปให้อยู่เป็นอมตะตลอดไป แต่นั้นก็ดีแล้ว อย่างน้อยเพื่อนของเราก็ได้มีชีวิตและได้อยู่กับคนที่เขารัก สิ่งนั้นทำให้เรามีความสุขมากพอแล้ว         

          แต่แล้วเราก็คิดผิด เราได้แต่เฝ้ามองเพื่อนของเราแก่ลง ส่วนตัวเรากลับไม่เปลี่ยนไป เพื่อนๆพากันตายจากเราไปทีละคน         

          จนกระทั้งเพื่อนรักของเราใกล้จะจากเราไปด้วยวัยชราอีกคน เขาคนนั้นสาปตระกูลของตัวเอง ให้ผู้ที่จะได้สืบทอดตระกูลรุ่นต่อไปจะต้องมาดูแลเราจนกว่าจะแก้คำสาปได้          

          รุ่นแล้วรุ่นเล่า ผู้ที่มาดูแลเราต่างหาทางแก้คำสาป แต่จะมีวิธีไหนได้ผลกัน เบื่อกับการที่จะต้องเจอผู้คนมากมาย เพราะเมื่อพบเจอแล้ว เขาเหล่านั้นจะต้องตายจากไป โดยที่เราจะต้องทนทุกข์อยู่เช่นนี้ ตัวเราเลิกออกไปพบปะผู้คน หมดหวังที่จะคุยกับผู้ดูแล ไร้ความรู้สึกใดๆ…            

          จนกระทั้งถึงตอนนี้............... 

                                               ……………………………………………..         

            ผมชื่อ ไค ครับ ตอนนี้ได้รับตำแหน่งอันหนักหนามาครับ แต่ว่าคุณพ่อของผมภูมิใจกับตำแหน่งนี้ของผมเป็นอย่างมาก เพราะว่าการได้ตำแหน่งนี้ก็หมายถึงอนาคตผู้นำตระกูลคนต่อไปจะต้องเป็นของผม แต่ว่าผมชอบใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังเล็กๆกับคุณแม่มากกว่าเป็นไหนๆ ดังนั้นผมจึงคิดว่านี่เป็น คำสาป ชัดๆ

             ....เรื่องมันก็มีอยู่ว่า.... 

กลับมาแล้วครับ ร่างบางผมสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำ ยิ้มร่าเริงพร้อมตะโกนให้คนในบ้านรู้ถึงการมาของเขา

กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ...รีบๆไปแต่งตัวนะ คืนนี้เราจะไปงานแต่งงานของคุณน้ากันจ๊ะ หญิงสาวคนหนึ่งถือการ์ดสีหวานไว้ในมือ หญิงออกมาอย่างร่าเริงไม่แพ้กัน

ว้าว จริงเหรอฮะ ร่างบางยังคงแสดงความตื่นเต้นออกมาให้เห็น สองแม่ลูกมองการ์ดใบนั้นก่อนจะแยกย้ายกันไปเตรียมตัว ไปงานเลี้ยงฉลองของญาติสนิท        

         ในห้องอาบน้ำนั้นเองที่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เมื่อไคกำลังอาบน้ำถูตัวอยู่นั้นเอง เขาก็สังเกตุเห็นรอยเลอะที่ข้อมือ

เอ๋...นี่มันอะไรอ่ะ ไคพยายามเอาสบู่ถูรอยเลอะนั้นออก แต่มันกลับเป็นรอยมากขึ้น และ เป็นรูปเป็นร่างชัดเจน

เหวอ นี่มันอะไรเนี่ยคุณแม่~~~~~~~~~~~~~”          เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละครับ

          พวกผู้ใหญ่บอกให้ผมไปดูแลคนๆหนึ่ง จนกว่าจะถึงเวลา เวลาอะไรก็ไม่รู้ด้วยดิ โฮก แล้วไอ้รอยสักบ้านี้มันมาได้ยังไงก็ไม่บอก แล้วมันเรื่องอะไรจะต้องไปดูแลคนแก่ด้วยเนี่ย จะบ้าตาย ไปดูแลไม่พอ บ้านยังอยู่ซะไกลจนผมต้องหอบข้าวของย้ายสำเนาทะเบียนบ้านมาอยู่นี่ด้วยอีกต่างหาก         

       ....ว่าแล้วก็หลงทาง.....อยู่ไหนเนี่ย        

           ร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่เป็นเวลานาน ตัดสินใจเดินไปหาคุณยายที่นั่งอยู่หน้าร้านขายของ

ขอโทษนะครับ ที่นี่ไปทางไหนเหรอครับเขาส่งกระดาษให้กับคุณยายคนนั้น

บ้านของเรตะใช่ไหมจ๊ะ ยายเคยพบกับเขาเมื่อตอนยังเป็นสาวๆด้วยล่ะ เป็นพ่อหนุ่มรูปหล่อเชียว แต่ก็ไม่ได้พบเขานานมากแล้ว และแล้วร่างบางก็ต้องฟังคุณยายฝอยต่อไป กว่ายายแกจะบอกทางได้ 

      ...ว่าแล้วว่าต้องดูแลคนแก่...แต่แก่ขนาดยายคนนี้เลยเรอะ...เฮ้อ..กรรมหน่อ... 

บ้านหลังนั้นแหละจ๊ะ คุณยายชี้ไปทางบ้านเดียวหลังหนึ่ง       

       ไคเดินไปตามทางเดิน โดยไม่ลืมที่จะขอบคุณคุณยายใจดีคนนั้น       

        ร่างบางใช้กุญแจที่ได้รับมา ไขประตูเข้าไปในบ้านเนื่องจากไม่มีใครมาเปิดแม้เขาจะกดกริ่งไปหลายครั้งแล้วก็ตามที ภายในบ้านนั้นมืดสนิทไร้วี่แววของผู้อาศัย ผ้าม่านทุกผืนปิดไม่ให้แสงจากภายนอกรอดเข้ามา

นะ..น่ากลัว ไคลากกระเป๋าเข้ามาวางไว้ในบ้านก่อนจะเริ่มตามหาผู้อาศัย สวัสดีครับ มีใครอยู่ไหมฮะ

เรตะซังอยู่ไหมฮะร่างบางเปิดม่านในห้องทีละห้องที่เขาเดินไปหาเจ้าของบ้าน จนเขาเดินขึ้นไปดูชั้นบน        

          ในที่สุดเขาก็ได้พบคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ แต่ว่าต่างจากที่ไคคิดไว้ลิบลับ ร่างที่หลับตานิ่งอยู่บนเตียงนั้น ดูยังไงก็เป็นแค่เด็กหนุ่มผมสีทองหน้าตารุ่นราวคราวเดียวกับเขา  

           คงเป็นญาติของเขา(เรตะ)ล่ะมั้ง..         

           ในขณะที่ร่างบางกำลังพิจารณาตนอยู่นั้น คนบนเตียงก็ตื่นขึ้นเซะ..เซกิฮิโตะ ร่างบางถูกคนที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนสวมกอดโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

นายกลับมาแล้วใช่ไหม...กลับมาหาฉันแล้ว 

          ...เอ๋.... 

ผม...ไม่ใช่เซกิฮิโตะ จำคนผิดแล้วครับ ไคมองดวงตาที่เหมือนจะมีความหวังของคนผมทองนั้นดับวูบลง นี่เขาทำอะไรผิดรึเปล่านะ...แต่เขาไม่ใช่เซกิฮิโตะอะไรนั้นจริงๆนี่นา

นั้นซินะ... คนผมสีทองงึมงัมออกมาเบาๆ

ขอโทษนะครับ ผมมาหาเรตะซัง คุณเป็นญาติของเขาใช่ไหมไคเอ่ยถามขึ้นเมื่อบรรยากาศเริ่มเงียบ แต่ร่างสูงนั้นกลับลุกออกจากเตียงเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่ใสใจ 

         ...หนอย...จับไปย่างซะเลยนิ... 

คุณอยู่ที่นี่กับเรตะซังใช่ไหมไคถามซ้ำอีกครั้ง

ก่อนอยากรู้เรื่องของคนอื่น ทำไมไม่แนะนำตัวเองก่อนร่างสูงพูดสียงเรียบ

ขอโทษฮะ...ผมชื่อไคครับ ยินดีที่ได้พบ ร่างบางส่งยิ้มหวานตามปกติ รอยยิ้มของเขาทำให้คนที่มองอยู่ถึงกับนิ่งไป

แล้วคุณคือ....ไคถามเพื่อทำลายความเงียบ

เรตะ    

         ...ห่ะ...  

จะมีคนอ่านไหมน้า....

ไว้จะเอาคู่อื่นมาคั้น ละมั้ง

ลืมเว้นบันทัด ขอโทษคร้าบ