Kiss Of Love [Chapter I]
posted on 08 Dec 2008 22:57 by capricorn-shouya in Fictionสวัสดีครับ
คอมเม้นมันน้อยจนหน้าอึ้ง
แต่ช่างเธอ
ใครจะแคร์
วันนี้ก็เดาว่า
คอมเม้นคงน้อยเหมือนเดิม
ตอนนี้ชอบพูดคำว่า
yaranaika
เป็นพิเศษด้วยฮะ
เป็นคนที่หยาบคายจริงๆเลยเนอะ
แต่ยิ่งไม่ชอบใจผมเท่าไหร่ผมก็จะยิ่งชอบทำ
ก็ผมมันพวกชอบเรียกร้องความสนใจนินา
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ในครั้งอดีตนั้น เราได้ไปนำดอกไม้ต้องสาปมาเพื่อจะช่วยเพื่อนรัก เรารักเขาข้างเดียวมาตลอด และนั้นก็ทำให้เราต้องโดนสาปให้อยู่เป็นอมตะตลอดไป แต่นั้นก็ดีแล้ว อย่างน้อยเพื่อนของเราก็ได้มีชีวิตและได้อยู่กับคนที่เขารัก สิ่งนั้นทำให้เรามีความสุขมากพอแล้ว
แต่แล้วเราก็คิดผิด เราได้แต่เฝ้ามองเพื่อนของเราแก่ลง ส่วนตัวเรากลับไม่เปลี่ยนไป เพื่อนๆพากันตายจากเราไปทีละคน
จนกระทั้งเพื่อนรักของเราใกล้จะจากเราไปด้วยวัยชราอีกคน เขาคนนั้นสาปตระกูลของตัวเอง ให้ผู้ที่จะได้สืบทอดตระกูลรุ่นต่อไปจะต้องมาดูแลเราจนกว่าจะแก้คำสาปได้
รุ่นแล้วรุ่นเล่า ผู้ที่มาดูแลเราต่างหาทางแก้คำสาป แต่จะมีวิธีไหนได้ผลกัน เบื่อกับการที่จะต้องเจอผู้คนมากมาย เพราะเมื่อพบเจอแล้ว เขาเหล่านั้นจะต้องตายจากไป โดยที่เราจะต้องทนทุกข์อยู่เช่นนี้ ตัวเราเลิกออกไปพบปะผู้คน หมดหวังที่จะคุยกับผู้ดูแล ไร้ความรู้สึกใดๆ…
จนกระทั้งถึงตอนนี้...............
……………………………………………..
ผมชื่อ ไค ครับ ตอนนี้ได้รับตำแหน่งอันหนักหนามาครับ แต่ว่าคุณพ่อของผมภูมิใจกับตำแหน่งนี้ของผมเป็นอย่างมาก เพราะว่าการได้ตำแหน่งนี้ก็หมายถึงอนาคตผู้นำตระกูลคนต่อไปจะต้องเป็นของผม แต่ว่าผมชอบใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังเล็กๆกับคุณแม่มากกว่าเป็นไหนๆ ดังนั้นผมจึงคิดว่านี่เป็น “คำสาป” ชัดๆ
....เรื่องมันก็มีอยู่ว่า....
“กลับมาแล้วครับ” ร่างบางผมสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำ ยิ้มร่าเริงพร้อมตะโกนให้คนในบ้านรู้ถึงการมาของเขา
“กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ...รีบๆไปแต่งตัวนะ คืนนี้เราจะไปงานแต่งงานของคุณน้ากันจ๊ะ” หญิงสาวคนหนึ่งถือการ์ดสีหวานไว้ในมือ หญิงออกมาอย่างร่าเริงไม่แพ้กัน
“ว้าว จริงเหรอฮะ” ร่างบางยังคงแสดงความตื่นเต้นออกมาให้เห็น สองแม่ลูกมองการ์ดใบนั้นก่อนจะแยกย้ายกันไปเตรียมตัว ไปงานเลี้ยงฉลองของญาติสนิท
ในห้องอาบน้ำนั้นเองที่มีเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เมื่อไคกำลังอาบน้ำถูตัวอยู่นั้นเอง เขาก็สังเกตุเห็นรอยเลอะที่ข้อมือ
“เอ๋...นี่มันอะไรอ่ะ” ไคพยายามเอาสบู่ถูรอยเลอะนั้นออก แต่มันกลับเป็นรอยมากขึ้น และ เป็นรูปเป็นร่างชัดเจน
“เหวอ นี่มันอะไรเนี่ย…คุณแม่~~~~~~~~~~~~~” เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบนี้แหละครับ
พวกผู้ใหญ่บอกให้ผมไปดูแลคนๆหนึ่ง จนกว่าจะถึงเวลา เวลาอะไรก็ไม่รู้ด้วยดิ โฮก แล้วไอ้รอยสักบ้านี้มันมาได้ยังไงก็ไม่บอก แล้วมันเรื่องอะไรจะต้องไปดูแลคนแก่ด้วยเนี่ย จะบ้าตาย ไปดูแลไม่พอ บ้านยังอยู่ซะไกลจนผมต้องหอบข้าวของย้ายสำเนาทะเบียนบ้านมาอยู่นี่ด้วยอีกต่างหาก
....ว่าแล้วก็หลงทาง.....อยู่ไหนเนี่ย…
ร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่เป็นเวลานาน ตัดสินใจเดินไปหาคุณยายที่นั่งอยู่หน้าร้านขายของ
“ขอโทษนะครับ ที่นี่ไปทางไหนเหรอครับ” เขาส่งกระดาษให้กับคุณยายคนนั้น
“บ้านของเรตะใช่ไหมจ๊ะ ยายเคยพบกับเขาเมื่อตอนยังเป็นสาวๆด้วยล่ะ เป็นพ่อหนุ่มรูปหล่อเชียว แต่ก็ไม่ได้พบเขานานมากแล้ว” และแล้วร่างบางก็ต้องฟังคุณยายฝอยต่อไป กว่ายายแกจะบอกทางได้
...ว่าแล้วว่าต้องดูแลคนแก่...แต่แก่ขนาดยายคนนี้เลยเรอะ...เฮ้อ..กรรมหน่อ...
“บ้านหลังนั้นแหละจ๊ะ” คุณยายชี้ไปทางบ้านเดียวหลังหนึ่ง
ไคเดินไปตามทางเดิน โดยไม่ลืมที่จะขอบคุณคุณยายใจดีคนนั้น
ร่างบางใช้กุญแจที่ได้รับมา ไขประตูเข้าไปในบ้านเนื่องจากไม่มีใครมาเปิดแม้เขาจะกดกริ่งไปหลายครั้งแล้วก็ตามที ภายในบ้านนั้นมืดสนิทไร้วี่แววของผู้อาศัย ผ้าม่านทุกผืนปิดไม่ให้แสงจากภายนอกรอดเข้ามา
“นะ..น่ากลัว” ไคลากกระเป๋าเข้ามาวางไว้ในบ้านก่อนจะเริ่มตามหาผู้อาศัย “สวัสดีครับ มีใครอยู่ไหมฮะ”
“เรตะซังอยู่ไหมฮะ” ร่างบางเปิดม่านในห้องทีละห้องที่เขาเดินไปหาเจ้าของบ้าน จนเขาเดินขึ้นไปดูชั้นบน
ในที่สุดเขาก็ได้พบคนที่อาศัยอยู่ที่นี่ แต่ว่าต่างจากที่ไคคิดไว้ลิบลับ ร่างที่หลับตานิ่งอยู่บนเตียงนั้น ดูยังไงก็เป็นแค่เด็กหนุ่มผมสีทองหน้าตารุ่นราวคราวเดียวกับเขา
…คงเป็นญาติของเขา(เรตะ)ล่ะมั้ง..
ในขณะที่ร่างบางกำลังพิจารณาตนอยู่นั้น คนบนเตียงก็ตื่นขึ้น“เซะ..เซกิฮิโตะ” ร่างบางถูกคนที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนสวมกอดโดยไม่ทันได้ตั้งตัว
“นายกลับมาแล้วใช่ไหม...กลับมาหาฉันแล้ว”
...เอ๋....
“ผม...ไม่ใช่เซกิฮิโตะ จำคนผิดแล้วครับ” ไคมองดวงตาที่เหมือนจะมีความหวังของคนผมทองนั้นดับวูบลง นี่เขาทำอะไรผิดรึเปล่านะ...แต่เขาไม่ใช่เซกิฮิโตะอะไรนั้นจริงๆนี่นา
“นั้นซินะ...” คนผมสีทองงึมงัมออกมาเบาๆ
“ขอโทษนะครับ ผมมาหาเรตะซัง คุณเป็นญาติของเขาใช่ไหม” ไคเอ่ยถามขึ้นเมื่อบรรยากาศเริ่มเงียบ แต่ร่างสูงนั้นกลับลุกออกจากเตียงเดินผ่านหน้าเขาไปโดยไม่ใสใจ
...หนอย...จับไปย่างซะเลยนิ...
“คุณอยู่ที่นี่กับเรตะซังใช่ไหม”ไคถามซ้ำอีกครั้ง
“ก่อนอยากรู้เรื่องของคนอื่น ทำไมไม่แนะนำตัวเองก่อน” ร่างสูงพูดสียงเรียบ
“ขอโทษฮะ...ผมชื่อไคครับ ยินดีที่ได้พบ” ร่างบางส่งยิ้มหวานตามปกติ รอยยิ้มของเขาทำให้คนที่มองอยู่ถึงกับนิ่งไป
“แล้วคุณคือ....” ไคถามเพื่อทำลายความเงียบ
“เรตะ”
...ห่ะ...
จะมีคนอ่านไหมน้า....
ไว้จะเอาคู่อื่นมาคั้น ละมั้ง
ลืมเว้นบันทัด ขอโทษคร้าบ